Ο Μπενίσιο ντελ Τόρο δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός με σκοτεινή, υπνωτιστική παρουσία. Είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει μια ενέργεια σχεδόν… μυστηριακή, και αυτό δεν περιορίζεται μόνο στις ταινίες του. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Fear and Loathing in Las Vegas, ο ντελ Τόρο βρέθηκε για πρώτη φορά πραγματικά βυθισμένος στον κόσμο των καζίνο του Vegas. Αυτό που ξεκίνησε ως «έρευνα ρόλου» εξελίχθηκε σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες του Hollywood γύρω από τον τζόγο — μια ιστορία που ακόμη διηγούνται dealers και pit bosses.
🎲 Η «μεταμόρφωση» για τον ρόλο
Ο ντελ Τόρο είχε πάντα μια μέθοδο προσέγγισης των χαρακτήρων του που άγγιζε τα όρια της εμμονής. Για τον Dr. Gonzo, τον εκρηκτικό δικηγόρο του Fear and Loathing, ήθελε να νιώσει το χάος, την αδρεναλίνη και την παράνοια του Vegas. Έτσι άρχισε να περνάει ώρες — και μετά ολόκληρες νύχτες — στα craps tables. Δεν έπαιζε απλώς. Παρατηρούσε. Μελετούσε. Απορροφούσε την ενέργεια του χώρου σαν να ήταν μέρος της προετοιμασίας του για μια τελετουργία.
🎰 Η ηρεμία πριν από το… χάος
Οι dealers θυμούνται έναν άντρα που στεκόταν στο τραπέζι με απόλυτη ακινησία. Δεν φώναζε, δεν πανηγύριζε, δεν έδειχνε ένταση. Έριχνε τα ζάρια με μια σχεδόν τελετουργική ηρεμία, σαν να έκανε διαλογισμό. Αυτό ήταν που τους έκανε εντύπωση: σε ένα παιχνίδι γεμάτο φωνές, γέλια, νεύρα και εκρήξεις, ο ντελ Τόρο έμοιαζε να βρίσκεται σε δικό του σύμπαν. Κάποιοι έλεγαν ότι «έμπαινε στον ρόλο». Άλλοι ότι απλώς απολάμβανε την αίσθηση του απόλυτου ελέγχου μέσα στο χάος.
🕶️ Η νύχτα που «εξαφανίστηκε»
Μια από τις πιο διάσημες ιστορίες λέει ότι ένα βράδυ, μετά τα γυρίσματα, ο ντελ Τόρο πήγε μόνος του στο καζίνο του Sahara. Κανείς δεν τον είδε να φεύγει από το ξενοδοχείο, κανείς δεν τον είδε να επιστρέφει. Το συνεργείο τον έψαχνε για ώρες. Το επόμενο πρωί εμφανίστηκε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με το ίδιο χαλαρό ύφος και ένα ποτήρι καφέ στο χέρι. Όταν τον ρώτησαν πού ήταν, απάντησε απλά: «Παρατηρούσα. Το Vegas μιλάει όταν το αφήνεις.» Αργότερα, ένας dealer αποκάλυψε ότι ο ηθοποιός είχε μείνει στο ίδιο τραπέζι craps για σχεδόν έξι ώρες, χωρίς να αλλάξει θέση, χωρίς να ζητήσει διάλειμμα, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του.
🎬 Πώς η εμπειρία αυτή πέρασε στην ταινία
Οι σκηνές του ντελ Τόρο στο Fear and Loathing έχουν μια αυθεντικότητα που δύσκολα συναντάς. Η κίνηση των χεριών του, ο τρόπος που κοιτάζει γύρω του, η αίσθηση ότι βρίσκεται σε μια παράλληλη πραγματικότητα — όλα αυτά, σύμφωνα με μέλη της παραγωγής, προήλθαν από εκείνες τις νύχτες στα καζίνο. Δεν έπαιζε για να κερδίσει. Έπαιζε για να «ακούσει» τον χαρακτήρα του. Και το Vegas, όπως είπε ο ίδιος, «του μίλησε».
